Verslag bijeenkomst 4 november 2016

Verslag bijeenkomst 4 november 2016

6 november 2016: het jaar 2016 is al bijna verleden tijd en de verzuchting dat de tijd snel gaat, zal menigeen wel eens hebben geslaakt. Tevens is er het besef dat er veel gepasseerd is bij jezelf, in de familiekring, bij vrienden en bekenden. Gelukkig veel plezierige zaken, maar ook gebeurtenissen die hard zijn aangekomen en wonden hebben veroorzaakt. Dit jaar zijn we niet vaak bij elkaar gekomen door allerlei redenen. Waarvan niet de minste is, dat het ouder worden een rol gaat spelen. Ook dat het duidelijk is dat wij elkaar, als lotgenoten, heel hard nodig hebben en daarom moeten we elkaar ook regelmatig zien te treffen en het hebben over leuke zaken en minder plezierige onderwerpen. Om die reden is het bestuur onlangs met de adviseurs en enkele andere betrokkenen bijeen geweest om Sakura met nieuw elan het komend jaar in te laten gaan. Een verslag van deze bijeenkomst kun je hieronder lezen. Lees verder

Verslag BBQ 2015

Verslagje van de “Barbecue Sakura” zaterdag 27 juni 2015.

Veel mensen verhinderd door vakantie, familieomstandigheden en beginnende ouderdomsklachten, maar toch ruim een dertig lotgenoten aanwezig op het buitenverblijf van Joyce en Albert te Epe voor onze inmiddels traditionele barbecue.


Zoals we gewend zijn niet zomaar wat saté, hamburgers en karbonades, maar overheerlijk gekruid en natuurlijk met de echte Indische nasi volgens het geheime recept van Molly. Er was genoeg eten én drinken voor een ieder en mede dankzij het mooie weer was het ouderwets genieten op het knusse terras en het pas gemaaide gazon van Albert. In de voor deze gelegenheid aangeschafte “Sakura-partytent” was een lange tafel gedekt waar alle lekkernijen voor het opscheppen lagen en eenmaal begonnen was van de ons zo kenmerkende bescheidenheid niet veel meer van te merken. Menigeen zagen we meerdere malen de borden opnieuw vullen!
Vader en zoon de Lizer hadden, ondanks al hun braad-en bakervaring, veel werk om op tijd het vlees gaar te krijgen, maar het is hun gelukt.
Bij de opening heeft Claudine, net terug uit Japan, gesproken over haar ervaringen tijdens de ontmoeting met haar halfzus en haar kinderen. Een verhaal zo boeiend en leerzaam dat het niet te beschrijven valt. Op een in de toekomst te organiseren bijeenkomst zal zij daar vast en zeker op terug komen.
Helaas kon door ziekte Yukari niet aanwezig zijn en werd het dankgebed altijd zo prachtig uitgesproken in het Japans door haar op deze bijeenkomst niet gehouden. In plaats daarvan hebben alle aanwezigen een minuut in stilte gebeden voor allen die hen dierbaar zijn.
Wel aanwezig waren Yoko , Kaori en Fumi zodat er toch ook Japans gesproken kon worden zoals : itadakimasu / ietadakiemas en kassai !
Uren na de officiële sluitingstijd vertrokken de gasten voldaan van alle hapjes, drankjes én blij met de ondervonden onderlinge vriendschap en verbondenheid, met het voornemen volgend jaar weer van de partij te zijn. De party-tent is tenslotte niet voor één seizoen gekocht.
Joyce, Molly en Albert heel erg bedankt voor al jullie werk, gastvrijheid en de “Barbecue Sakura”.

Verslag 20-jarig jubileum maart 2015

21 MAART 2015 :   20 JARIG JUBILEUM STICHTING SAKURA

EEN FEEST VAN HERKENNING EN ERKENNING!

Het jubilerend bestuur van de stichting Sakura kon zo’n 100 aanwezigen van harte welkom heten: lotgenoten, familieleden, vrienden en vertegenwoordigers van diverse organisaties en natuurlijk de artiesten die het feest zouden opluisteren met muziek, zang en dans. De functie van de zieke ceremoniemeester Mike Gill werd overgenomen door gelegenheidsvoorzitter Edward Lehmann.


 

De intrinsieke betekenis van de woorden herkenning en erkenning werden in zijn openingswoord herhaaldelijk naar voren gebracht. Immers in de afgelopen 20 jaar is hard gewerkt om het gegeven van half Japans zijn binnen een Indische gemeenschap niet alleen bekend, maar juist ook erkend te krijgen. Er is veel moed nodig om als kind van een Indische moeder en een Japanse vader naar buiten te treden. De gesloten Indische gemeenschap met haar zo kenmerkende  “grote stilzwijgen”, heeft velen van ons diepe krassen bezorgd op de ziel.

Verenigd in de stichting Sakura vonden ontmoetingen plaats, waarin we konden luisteren naar elkaars verhalen, die weliswaar verschillend waren, maar met één rode draad: het gemis van een vader. Daarin werd de kracht gevonden om door te gaan met zoeken naar jezelf.

Bij een twintigjarig jubileum van een bloeiende stichting passen ook dankbetuigingen. 

  • De grote betekenis en liefdevolle inzet van Nan Gerritsen in het verleden en de onmisbare historische kennis en bindende kracht van Claudine Meyer in het heden. Sterke vrouwen die Sakura tot bloei hebben gemaakt en in bloei houden! Veel dank zijn we aan hen verschuldigd.
  • Speciale woorden van dank werden ook uitgesproken aan de dames van S.O.O. ( Stichting Oorlogsgetroffenen in de  Oost), die na het stoppen van onze onvergetelijke meneer Uchiyama, zijn zoekwerk naar vaders en familieleden in Japan hebben overgenomen. Ontzettende veel werk is het om uit de duizenden namen te zoeken naar vaders en familieleden. Kaori, Yukari, Yoko, Aya en Miyuki besteden daar vele uren aan en de resultaten kondigen zich aan. De persoon die in Nederland als spreekbuis van de heer Uchiyama vanaf het begin optrad, Yoko Huys, werd naar voren gehaald en in het bijzonder heel erg bedankt voor het vele werk dat zij, jarenlang, met zoveel liefde heeft uitgevoerd. Wat Yoko voor ons heeft betekend en nog steeds betekent, verdient meer dan een paar minuten. Er wordt toegezegd dat dit jaar nog een speciale bijeenkomst gehouden zal worden, waarin haar grote betekenis voor Sakura tot uiting gebracht zal worden.
  • Oud-voorzitter Rob Sipkens, die vorig jaar deze functie reeds had neergelegd, maar nog wel zeer actief is adviseur voor Sakura, werd alsnog hartelijk bedankt voor zijn grote inzet.
  • Dankwoorden ook aan Molly Meijer, de stille kracht achter de schermen en aan haar rechterhand Julia. Veel waardering was er ook voor de kookkunsten van Paulina, met een maaltijd net iets anders gekruid als die bij je moeder, maar met evenveel liefde.
  • Hideko Gieske, voorzitster van JIN, werd speciaal bedankt voor haar aanwezigheid.

Het programma was veelzijdig en van grote klasse. Een optreden van Makiko Goto die in veel grote zalen in wereldsteden toehoorders heeft geraakt met haar virtuoze klanken op de Koto. Een geweldige Indonesische uitvoering van Michiko Sanches, dochter van Namiko. Het ontwapenende optreden van Siloam, een groep van maar liefst 8 beeldschone dames in schitterende sarongs, met bekende heimwee oproepende liedjes uit de gordel van smaragd. De band Chard met lotgenoot Albert Prehn verzorgde op welhaast professionele wijze de muzikale ondersteuning, waar met name dames hun danskunsten vertoonden. Tussen de bedrijven door lieten ook onze Aneta en Bon Snell horen en zien dat zij het zingen nog lang niet verleerd waren.

Aan het eind kon een ieder zich vinden in de metafoor, eerder uitgesproken, dat de Stichting Sakura na 20 jaar nog steeds in volle bloei staat dankzij de onderlinge liefdevolle verhoudingen: hèt middel om de Stichting Sakura, net als de vele Sakura bomen op de Mount Yoshino Yama bij de stad Nara, vitaal en bloeiend te houden en zo te blijven streven naar HERKENNING en ERKENNING.

Verslag BBQ 2014

BBQ Epe, zaterdag 5 juli 2014

Liefst 42 personen gaven acte de presence op de inmiddels traditionele barbecue. Een hoge opkomst en het teken dat de Stichting Sakura nog steeds bloeit én groeit!!

In het welkomstwoord van dagvoorzitter Edward werd nadrukkelijk de grote rol van Claudine naar voren gehaald. Zij was het die niet alleen de uitnodiging verstuurde, maar er ook voor zorgde dat het in ieders agenda een prominente plek kreeg.
Daarnaast wist zij ook het grote gemis van onze Molly op te lossen door anderen lotgenoten met succes hulp te vragen.
Molly moest haar immer geprezen kookkunsten elders aanwenden, namelijk bij het 12,5 jarig huwelijksfeest van Paulina, één van de zangeressen van “onze“ gospelgroep en haar man Henk. Namens ons allen van harte gefeliciteerd Pauline, Henk én natuurlijk ook Dewi gefeliciteerd met je mama en papa.


Lang heeft Claudine trouwens niet hoeven aandringen, want belangeloos en liefdevol kwamen Hanna, Joke, Silva, Fred, Nettie, John en anderen met veel smakelijke hapjes aandragen.

Het meeste werk is verricht door onze gastvrouw Joyce en gastheer Albert. Niet alleen hadden zij nu voor de derde keer alweer hun fraaie tuin beschikbaar gesteld en de verdere faciliteiten van hun comfortabele woning ( niet te koop ), maar ook alles in gereedheid gebracht voor naderend slecht weer. Zij hadden reeds een tent opgesteld en waar nodig zeil gespannen.
Met name Albert had alle voorzorgsmaatregelen genomen. Het scheelde weinig of hij had zelfs Piet Paulusma om advies gevraagd. Die kon helaas niet komen, hetgeen wel jammer was, want dan hadden wij met ons allen “Mata Ashita “ ( tot morgen ) kunnen roepen op de tv. Albert was niet zo bang voor regen, want daar waren de nodige maatregelen voor genomen, maar wel voor harde wind. Uit voorzorg had hij zelfs de tent aan de trekhaak van zijn auto vastgebonden! Gelukkig viel het allemaal heel erg mee, niemand is nat geworden of weggewaaid.
Joyce en Albert, heel hartelijk dank voor jullie geweldige inzet en goede zorgen!

Molly, we hebben het gered zonder jou, maar volgend jaar rekenen we weer op je en natuurlijk op je grote hulp Julia!

Tijdens zijn openingswoord geeft Edward aan dat hij denkt te weten waarom we met zoveel personen aanwezig zijn en wel:
“Wij lotgenoten komen voort uit 3 culturen: de Indonesische, de Hollandse en de Japanse. Samen kunnen we herinneringen, vreugde, verdriet, kortom emoties met elkaar delen. Met gepaste trots op onszelf en met de hoop gericht op de toekomst. Het verleden mag niet vergeten worden, maar mag tevens ook geen belemmering zijn om met elkaar te zoeken naar vergeving en verzoening“ ( met dank aan diegene die dit eerder heeft geschreven).
Dit statement is ook te vinden op de homepage van onze website.

Onze twee “Japangangers” van dit jaar, Hedy, Paulette en reserve Juul werden door Rob nog eens naar voren gehaald. Hij vertelt hoe de zorgvuldige voorbereiding van deze verwerkingsreis verliep en natuurlijk werden zij door ons allen heel veel succes en sterkte toegewenst.

Claudine deelde nog mee dat er ook weer gesprekken waren gepland met twee nieuwe lotgenoten (zus en broer), dus wie weet ontmoeten we deze ook binnenkort.

Volgend jaar is er een mijlpaal want Sakura bestaat dan 20 jaar! Graag willen we dan in april/mei iets extra’s doen en het bestuur zou graag willen dat enkele Sakura-leden een feestcommissie vormen: vrijwilligers kunnen zich bij Claudine of Edward opgeven. I.v.m. de voorbereiding graag zo spoedig mogelijk!

Een speciaal welkom was er voor Yukari, Miyuki en Fumi ( later ook voor Henk Harcksen, neef van Juul en auteur van het boek “Liefde als ruwe diamant “, waarin ook Juuls verhaal wordt beschreven.

Ondertussen had een ieder wel wat trek gekregen, maar het smullen kon niet eerder beginnen voordat Yukari een gebed had uitgesproken in het Japans op een toon die de meegebrachte gerechten naar nog meer liefde deed smaken.

Het barbecueën liep gesmeerd dankzij de inzet van de mannen die dat thuis ook gewend zijn te doen en omdat de vrouwen rustig bleven zitten en zich lieten bedienen.
Het gezellig samenzijn werd circa 18.30 beëindigd en in eendrachtige samenwerking werd zoveel mogelijk opgeruimd.
De zelf meegebrachte stoeltjes weer in de auto geladen en de vele overgebleven lekkernijen werden verdeeld zoals het een goed Indische gewoonte betaamd. De vergeten paraplu staat nu in Epe in de paraplubak.

Joyce en Albert, nogmaals heel hartelijk dank voor jullie geweldige gastvrijheid en excuses voor datgene dat we niet hebben opgeruimd.

Edward

 

Verslag regiobijeenkomst Didam mei 2014

Verslag thema-bijeenkomst, zaterdag 10 mei 2014 te Didam.

Even na 13.00 uur kon dagvoorzitter Edward Lehmann, een twintigtal aanwezigen van harte welkom heten. Speciale gasten waren Yoko, Fumi en Aya met haar dochter. Ook aanwezig de rechterhanden van Molly; neef Anthony, man Ben en ster kokkin Julia.
Claudine had haar best gedaan om meer lotgenoten te betrekken, maar zoals we allen merken zijn er juist nu wij met pensioen zijn, veel zaken die ervoor zorgen dat we toch nog tijd tekort komen.
De film met de beladen titel: “ Het schuldgevoel dat je bestaat “ stond op het programma. De technische ondersteuning kwam van Jan.

Een film die in de beginjaren van JIN reeds was opgenomen en waar oud-bestuurslid Nanny Geressen samen met lotgenote Joan Gotz van de Vet te zien was, tijdens hun “ontdekkingsreis “door Indonesië vol met emotionele confrontaties. Voor de meesten onder ons een bijzondere film omdat het zo gevoelig aangaf, hoe moeilijk het was in die beginjaren, om het zoekproces naar je biologische Japanse vader te starten. Voor een aantal ook leuk om Nan weer te zien, zij het een paar jaar jonger.
In de nabespreking werd al snel de conclusie getrokken dat deze film echt de moeite waard is om in een groter gezelschap nog eens te vertonen en dan dieper in te gaan op de diverse boeiende aspecten daarin.
Molly en Hanna merkten op dat zij in die begintijd nog veel hadden te overwinnen. Nu viel het hen op dat de “nieuwe” lotgenoten het wat gemakkelijker hadden “ om uit de kast te komen” en meer hulp konden verwachten bij het zoeken naar hun vader en/of familie in Japan.
Dit werd beaamd want er is zonder twijfel heel veel goed werk verricht door de eerste bestuursleden van JIN. Des te schrijnender is het dat destijds zij het veld moesten ruimen en gelukkig de kracht vonden om Sakura op te richten.
Na de film vertelde Molly nog kort over haar ontmoeting in Indonesië met lotgenoot Rossi. Zij had met hem een kennismakingsgesprek. Wellicht kan hij vanuit zijn woonplaats Jakarta iets voor ons betekenen.
Molly had ook veel kooplui op de passar gelukkig gemaakt door prijzen in te kopen voor de traditionele loterij. Opnieuw opvallend veel “ handmade “ spulletjes.
Rob deed nog verslag over de ontwikkeling bij S.O.O. Heel veel dossiers moeten door de dames doorgenomen worden. Het verder onderzoeken van de informatie over de vader van Max Nagel is volop in gang gezet.
De afsluiting was zoals gewoonlijk weer met een lekkere maaltijd bereidt door Molly.

Verslag regiobijeenkomst Didam november 2013

Ruim voor  twee uur in de middag was het zaaltje van het kerkje te Didam reeds gezellig ingericht door Molly en haar team. Fred aan het woord

Gerekend werd op de komst van een 40 personen en die kwamen keurig op tijd binnendruppelen. Zoals altijd was het weerzien leuk om te aanschouwen. Helaas geen diepe buigingen, maar de dames waren royaal met de kusjes en de mannen sloegen elkaar eens hard op de schouders om te laten merken dat ze nog lang niet oud en versleten zijn.

 

 


De opgang gekomen conversatie werd ruw onderbroken door gelegenheidsvoorzitter Edward, daar Rob, tot zijn grote spijt door ziekte niet aanwezig kon zijn. Na hem een snelle beterschap toegewenst te hebben werden alle aanwezigen van harte welkom geheten. In het bijzonder de gasten: Rie Nagasaki van de Japanse ambassade en betrokken bij de organisatie van de Verwerkingsreizen, Aya Ezawa, bij ons bekend als lid van SOO en de dames Ingrid en Shirley van der Hoeven. Met  Ingrid hebben we kennis gemaakt bij het bezoek aan het Wereldmuseum te Rotterdam, alwaar zij ons een deskundige rondleiding  gaf . Zij en zus Shirley hebben Indische ouders die in het Jappenkamp hebben gezeten. Heel goed dat zij juist een bijeenkomst van ons hebben willen bijwonen. Na het welkomstwoord werden de drie heren, Hans, Fred en Max door Edward uitgenodigd naar voren te komen om verslag te doen van hun onlangs gemaakte reis naar het land van hun vader. 

 

Didam 23-11-2013-1

Fred begon met een verhaal over de indrukken van de eerste dagen en die waren niet alleen boeiend maar ook voor hen die reeds eerder de verwerkingsreis hebben mee mogen maken,  heel herkenbaar ten aanzien van de doorstane emoties. De indrukwekkende belevenissen vertelde Fred met humor en hij maakte er geen enkel geheim van dat met name het Japanse bier hem voortreffelijk had gesmaakt. Over sushi’s hebben we hem niet gehoord.

Hans nam het stokje van Fred over door zijn ervaringen te vertellen  Ook hij was getroffen door de hartelijkheid ondervonden zowel tijdens de officiële ontvangsten als wel bij de meer informele gelegenheden. Met name de begroeting door de schoolkinderen van Mizumaki had veel indruk op hem gemaakt. Hans heeft veel op foto’s vastgelegd en kan nu thuis bij vrouw en kinderen alles nog een rustig bekijken en de dan weer opkomende emoties rustig met hen verwerken.

Max sloot het verslag over de onvergetelijke reis af met een thematische samenvatting. De herkenning en de erkenning. Het gevoel dat Japan niet alleen een geweldig land is, maar dat het half Japans zijn iets is waar je trots op mag zijn. Didam 23-11-2013-3Tot slot gaf Max nog vele tips door die dankbaar werden aangehoord door Hedi en Paulette, die het volgend jaar hopelijk in de  gelegenheid worden gesteld om deze mooie, maar emotievolle reis te maken. Het leukst vond Max  de ervaring dat hij lopend in een drukke straat eindelijk  niet alsmaar omhoog te hoeven kijken. Er waren kleinere Japanners! Voor de liefhebbers werden nog de door Hans en Max gemaakt foto’s op een scherm vertoond.

Tijdens de pauze werden gretig lootjes gekocht van Julia, de rechterhand van Molly, want de te winnen prijzen waren alle door Molly zelf gesmokkeld uit Indonesië. Geholpen door medereizigster Claudine wist zij 4 koffers vol langs de douane te krijgen. Waarschijnlijk waren de douaniers verblind door deze fleurige, mooi  door de tropenzon gebruinde dames. Naast handgemaakt snijwerk kon je winnen een heuse goeling (door Joyce gewonnen.  Albert is van plan het op markplaats te zetten) en zakjes Kacang Tanah, Garam Bawang putih. Voor de kenners een delicatesse!

Na de pauze volgende de mededeling dat onze voorzitter Rob te kennen heeft gegeven uit het bestuur te treden. Daar hij het zelf niet kon vertellen werd de reden kort genoemd. De drie jaar dat hij het voorzitterschap met verve heeft vervuld heeft hem veel energie gekost en een groot beroep gedaan op emotioneel gebied. De bedoeling is om tijdens de Nieuwjaarsreceptie afscheid van hem te neme. Edward deed een oproep aan de aanwezigen om na te denken of iemand bereid zou zijn Rob’s taak over te nemen (hierbij een beroep aan eenieder die dit leest).

Aansluitend werd het begrip “betrokkenheid “ aangeroerd. Het vergroten van de betrokkenheid bij een ieder van ons is dringend gewenst. Er resten ons niet veel jaren om Sakura te handhaven als een club waar je terecht kan met al je verhalen en emoties, waar je begrip kan vinden en de hoop op het vinden van meer informatie over je biologische  vader. Aan de hand van het artikel in het Algemeen Dagblad over de Indische moeder die al 10 jaar dood in haar woning lag, werd het begrip betrokkenheid nog meer inhoud gegeven. Is de 68 jarige dochter wellicht een lotgenoot van ons? In ieder geval is hetgeen moeder en dochter in hun leven hebben meegemaakt o zo herkenbaar voor ons allen.

Een ander mededeling van het bestuur was dat na rijp beraad aan JIN de boodschap is verteld dat wij graag verder willen samenwerken, maar niet streven naar éénwording. De reden, die voor dit besluit door ons is genoemd, was en is moeilijk uit te leggen. Immers redelijke, verstandige argumenten voor één organisatie liggen voor de hand. Bundelen van energie, bundelen van kennis, op kunnen treden als een blok, overkomen als één organisatie die serieus genomen kan worden enz.   Het argument van het Sakura bestuur om niet te werken aan één organisatie is  puur gevoelsmatig van aard. De uitslag van de gehouden enquête, waarin o.a. de vraag ingevuld kon worden hoe men dacht over het tot stand komen van een club was overwegend voor éénwording. Desondanks heeft het bestuur gemeend dat gehoor gegeven moest worden aan de geluiden die niet uit de enquête naar voren kwamen, maar wel degelijk leven bij met name de lotgenoten die al langer bij Sakura zijn aangesloten.                                                                                                                                             Het beschermen van de waarden waar we aan hechten zoals het geven van  vertrouwen, geborgenheid en een saamhorigheid. Het kan zijn dat je zegt: wat een paternalistische opstelling! Ik hoef niet beschermd te worden! Wij menen dat we alle aandacht en energie die we nog hebben moeten aanwenden voor de lotgenoten waarvoor nu een luisterend oor moet zijn. Waarvoor nu zoekacties plaatsvinden en voor de nieuwe lotgenoten, die bij ons voor herkenbare maar toch weer nieuwe problemen aandacht vragen.

Voel je vrij om te reageren op dit bericht. Doe het a.u.b  openlijk bijvoorbeeld via onze site.

Zoals we gewend zijn, beter gezegd verwend, trakteerde Molly, ondanks haar jetlag ons op een meer dan smakelijk etentje. Nog lekkerder dan anders, omdat zij ook een tas vol kruiden had meegenomen én geheime recepten. Molly en Julia het was geweldig! De liefde in het eten proefde je boven alles uit en ook de rantang was goed gevuld!  ( Nog 2 dagen van gegeten)

We willen niet vergeten te bedanken Ben, de linkerhand van Molly en zoon Raymond en alle helpers bij het opruimen van het zaaltje.

Nogmaals de oproep je beschikbaar te stellen voor een bestuursfunctie en graag tot ziens op de Nieuwjaarsreceptie, waarover we tijdig zullen berichten.

N.B. Door je aanwezigheid toon je betrokkenheid en ook voor Molly die een paar ochtenden al om 5 uur ‘s morgens aan het koken was is al het werk dankbaarder wanneer zij dat kan doen voor veel mensen.

Verslag BBQ 2013

BBQ Epe, zaterdag 31 augustus 2013

Opnieuw een zeer geslaagde informele bijeenkomst bij de gastvrije Joyce en Albert in hun mooie tuin te Epe. Het leek er even op dat juist op deze dag de zomer over was, maar gelukkig kon er genoten worden van een warm zonnetje.


 

Edward achter de BBQ aan het werk

Behalve veel bekende gezichten waaronder ook van de tweede generatie, was het leuk om kennis te maken met een tweetal nieuwe lotgenoten. Verwachtingsvol waren Paulette van Geenen en Hedy Snijders met hun partners aanwezig en we hebben reeds van hen vernomen dat zij genoten hebben van de fijne gesprekken en de gevoelens van verbondenheid.Onze voorzitter moest met zijn openingswoord wel even wachten op Claudine die opnieuw in korte tijd  moest ervaren dat het met de dienstverlening van de NS slecht gesteld is. Echter fris en vrolijk, zoals we van haar gewend zijn, arriveerde zij uiteindelijk en het feest kon beginnen. Ondertussen had Molly met haar onvolprezen assistente Julia in de keuken van Joyce al gezorgd voor de heerlijkste geuren, zoals we vroeger roken bij onze lieve moeder als die aan het koken was.NB. Wanneer Molly bezig is dan is ze uiterst geconcentreerd en moet je haar beslist niet in de weg lopen, wil je niet een wadjan of de cobèc voor je hoofd krijgen! Ondertussen had iedereen wel trek gekregen, zeker toen de saté op de barbecue door stoere mannen met vaardige vingers om en om werd gedraaid. Heerlijk geurend en ingesmeerd met het geheime sausje van Molly  heel bijzonder van smaak! ( de saté wel te verstaan. Niet de mannen!) Behalve van vlees kon er ook volop genoten worden van karedok ( indische salade ) en de bijzondere toetjes tjendol en plewah (Ijsmeloen). Over mannen gesproken, de drie “Japangangers”, Max, Hans en Fred zongen in hun beste Japans enige liedjes, die zij ook ten gehore zullen brengen op de diverse bijeenkomsten tijdens hun bezoek in Japan. Mede door de professionele gitaarbegeleiding van Max en Hans is het niet onwaarschijnlijk dat zij straks ook te zien zijn op de Japanse tv. In ieder geval zal hun optreden zeker bijdragen aan een nieuwe uitnodiging volgend jaar voor een nieuwe groep lotgenoten. Jan vertelde nog kort hoe de gesprekken met JIN over de voortzetting van de samenwerking zullen gaan plaatsvinden en voorzitter Rob kon met een tevreden gevoel onze gastvrouw en gastheer hartelijk bedanken met een bloemetje en de wens uitspreken dat ook volgend jaar dit gemoedelijk gebeuren op een grote opkomst mag rekenen.

John de Lizer{jcomments on}

Even een groepsfoto

Verslag Japanmarkt mei 2013

Beste allen,

beter laat dan nooit, hier nog een kort verslagje over onze dag op de Japan-markt. Het was erg gezellig en ik hoop volgende keer nog meer van jullie te leren kennen!


Op 19 mei zijn we met een groepje tweede generatiegenoten (Robrecht, Babiche en vriendin Sabrina, Michiko, haar man Erik en baby Levi, Milan, Edgar, Dylan, Aya en haar dochter Hannah en ik) naar de Japan markt in Leiden geweest. Na elkaar ontmoet te hebben op het station zijn we gezamenlijk naar de markt toe gelopen. Hier stonden veel kraampjes met ‘all things Japanese’. Veel van ons hebben dan ook leuke dingetjes gekocht voor thuis, zoals kimmidolls, boeken en andere spulletjes. Na het Siebold museum (Siebold was 200 geleden arts op Deshima, Nagasaki en heeft daar gigantisch veel spullen verzameld waarvan een groot deel nu staat opgesteld in het Siebold museum) uitgepluisd te hebben en verschillende workshops te hebben gezien, zijn we met z’n allen wat gaan drinken bij de botanische tuin. Hier was het erg gezellig en hebben we lekker met z’n allen kunnen kletsen. Na de koffie en thee hadden we zin in iets meer alcoholhoudend en besloten we de binnenstad in te gaan en een kroegje op te zoeken. Helaas moesten Michiko, Erik en Levi weg (Levi lag al bijna te slapen op de rug van Erik volgens mij) en ook Aya en Hannah gingen terug naar huis. Met een iets kleiner groepje, maar niet minder gezellig, zijn we een terrasje gaan pakken. We hebben veel kunnen praten en elkaar een stuk beter leren kennen. We besloten zelfs om lekker te blijven en ook een hapje te eten in het café. Heel toevallig was het Thaise avond, dus we hebben heerlijk zitten smullen! Het was erg leuk om de overeenkomsten te zien en ook elkaars verhaal te horen w.b. het ‘Japans-Indisch’ zijn. Verder ging het natuurlijk niet alleen over Japans-Indische dingen maar was het gewoon erg gezellig met iedereen! Er zijn meteen al ideeën geopperd voor een volgende meeting en volgens mij is het plan om dat in het najaar te doen. Onder deze ideeën zijn een workshop sushi maken en het kijken van de docu ‘Jiro Dreams of Sushi’, kalligrafie workshop, Japanse tuin in Wassenaar etc. Er valt van alles te verzinnen onder het thema Japan. Misschien heeft één van jullie nog verdere ideeën?

 

Ik hoop jullie allemaal snel weer te zien!

Groetjes,

Nienke

Voor wat foto’s kun je hier kijken……..

Verslag regiobijeenkomst Didam april 2013

Zondag 7 april was de eerste kleinschalige regio-bijeenkomst in Didam. Het thema was “gevonden vaders en familie”.

Nadat Claudine kort even het ontstaan van de stichting Sakura aanstipt delen enkele lotgenoten hun ervaringen op het thema met de overige aanwezigen en er werden ook vragen gesteld en beantwoord. De persoonlijke verhalen hebben diepe indruk achtergelaten bij allen. Het lukte Edward als “dagvoorzitter” heel goed alles aan elkaar te praten: prima hoor. Kijk ook eens bij de foto’s !

Het thema heeft Mike Gill (zie hierna) uitstekend beschreven:


Thema “Gevonden vaders en familie”

Op zondag 7 april 2013 heeft Sakura een Regiobijeenkomst gehouden in Didam.
Zo’n bijeenkomst geeft bijna het gevoel en de uitstraling van een “huiskamer” samenzijn.
Dat was ook wel te merken, want velen kwamen aan het woord met vragen, opmerkingen en/of verhalen.
Molly met haar team van familie en vrienden waren onze gastheren en vrouwen.
Na ontvangst met koffie of thee met natuurlijk spekkoek of een andere indische lekkernij opende Edward, onze penningmeester, aangevuld door een paar mededelingen door Rob, onze voorzitter, de bijeenkomst. Er werden een paar “nieuwe vrienden” voorgesteld. Dat wil zeggen niet nieuw voor Sakura, want deze mensen zijn reeds lang ingeschreven maar zijn er nu aan toe om ook kennis te maken met de grotere club.

Er werd begonnen met persoonlijke verhalen over de zoektocht naar en in sommige gevallen de daadwerkelijke ontmoeting met de biologische Japanse vader.
George de Winter ook wel bekend als Joy de Winter mocht als eerste zijn verhaal doen met de zakelijke aspecten maar ook de emotionele.
De vragen die werden gesteld n.a.v. Joy’s verhaal waren uit het hart gegrepen. De openhartigheid van de vraagstellers was hartverwarmend en emotioneel tegelijk. Joy heeft niet zijn vader maar wel de familie van zijn vader ontmoet d.w.z. een van de “half”-broers.

Als tweede kwam Mike Gill aan de beurt met zijn specifieke verhaal waarin desillusie, begrip, blijheid en respect naar voren kwam. Ook een aantal adviezen gaf Mike voor de speurtocht naar onze biologische vaders. Mike heeft zijn vader ontmoet, maar dit was een teleurstelling ondanks dat zijn vader hem volledig had erkend, maar door het totale onbekende met elkaars werelden is dit helaas anders verlopen dan verwacht.

Daarna kwam Molly aan het woord. Haar ervaringen en verhaal waren weer anders dan die van de anderen. Er is wel een rode draad aanwezig in alle verhalen en ervaringen maar toch heeft een ieder een specifiek verhaal. Molly heeft haar vader ontmoet en een hele lieve man ontmoet, maar voor haar bleef het toch moeilijk om het “vader-dochter”gevoel te ervaren. Dit is een ingewikkeld maar tegelijkertijd begrijpelijk fenomeen, waar we op een volgende bijeenkomst mogelijkerwijs over kunnen praten met elkaar.

Als laatste deed Claudine haar verhaal. Lang geleden werd het voor Claudine duidelijk dat het vinden van haar vader een zeer moeilijke kwestie zou worden. Enige berusting heeft zij daarin gevonden maar toch heeft ze nog een sprankje hoop. Zeker nu het “search”team van S.O.O bestaande uit vijf deskundige en hardwerkende Japanse dames, de zoekweg in Japan bewandelen.

Vaders vinden zal lastig zijn omdat de tijd voortschrijdt ondanks de hoge leeftijd die de Japanners kunnen bereiken. Maar meer te weten komen over wellicht familie van vader is ook al waardevol zoals menigeen zal toegeven.

Na dit “zware optreden” was het tijd voor een wat lichter moment namelijk het optreden van een 6-tal beeldschone dames (zanggroep Siloma) oorspronkelijk uit Indonesië, die mooie liedjes ten gehore brachten uit Sumatra (Bataks) en de Molukken. Zie ook dans in Didam.

Na de pauze was er gelegenheid tot vragen stellen, waar ook goed gebruik van werd gemaakt.

Er volgde een loterij waar leuke prijsjes gewonnen werden en de opbrengst werd in de pot van Sakura gedaan.

Tegen 17.00 uur werd de eetlust opgewekt bij het ruiken van de heerlijke gerechten die Molly zelf had gemaakt. Teveel om op te noemen, maar de mensen hebben de dis goed eer aan gedaan. Fantastisch Molly en team bedankt hier voor.

Na deze nuttige en gezellige bijeenkomst ging ieder weer huiswaarts, met een warme ervaring rijker en stof tot nadenken.
Graag wil het Sakura Bestuur weten of deze vorm een “goede” vorm is en dit toepasbaar kan zijn voor andere regio’s: dus reageer!